افزایش خشونت,اهرم فشاری از سوی طالبان

0

نشست جرگه مشورتی برگزار شد و حکم آزادی ۴۰۰ زندانی خطرناک طالبان هم توسط رئیس جمهور غنی به امضا رسید، اما رویکرد طالبان نسبت به این عملکرد حکومت و تصمیم جرگه مشورتی چه بوده است؟
عملکرد و واکنش طالبان از دو منظر قابل توجه است:
اول: رویکرد و عملکرد طالبان نسبت به برگزاری نشست دوحه و مذاکرات بین الافغانی؛ که در این مورد طبق آنچه که از طالبان به گوش میرسد، حاکی از این است که آنان اعلام آمادگی کرده اند تا یک هفته بعد از آزادی زندانیان در نشست دوحه شرکت کنند و به گفته سهیل شاهین سخنگوی دفتر سیاسی طالبان: اکنونی مانع دیگری در برابر آغاز این مذاکرات وجود ندارد و هیأت ۲۱ نفری آنان به رهبری شیر محمد عباس استانکزی؛ عضو دفتر سیاسی طالبان در قطر برای آغاز مذاکرات آماده است.
دوم: عملکرد میدانی طالبان در طول چند روز گذشته، در این خصوص باید گفت بر خلاف آنچه طالبان ادعا میکنند که از خشونت ها کاسته اند، در این چند روز اخیر خشونت ها کاهش محسوسی نداشته و هیچ روزی نبوده که بر اثر انفجار ماین یا عوامل دیگر افراد غیر نظامی و ملکی جان خود را از دست نداده باشند یا مجروح نگردیده باشند به عنوان مثال : در روز سه شنبه ۲۱ اسد در کابل بر اثر انفجار ماین یک تن کشته شده و ۲ تن دیگر زخم برداشته اند، یا کشته شدن دو کودک در خوست بر اثر انفجار ماین و ده ها اتفاق دیگر تا آنجا که طبق اخبار واصله از آتش بس عید قربان تا اکنون قریب به ۸۰ غیر نظامی در اثر خشونت های طالبان جان خود را از دست داده اند و ۹۵ تن دیگر مجروح شده اند، این در حالی است که حکومت تا پیش از این ۴۶۰۰ نفر از زندانیان طالبان را آزاد کرده و اکنون آزادی ۴۰۰ نفر دیگر از آنان را در دستور کار قرار داده و حکم آن توسط رئیس جمهور امضا شده است.
اکنون باید دید که چرا طالبان اصرار بر خشونت دارند، آیا آنان کشتار مردم بی گناه را جزئی از جهاد خود میدانند، یا از خشونت به عنوان یک اهرم فشار استفاده میکنند تا حکومت را به پای میز مذاکره بکشانند، و همچنین امتیازات بیشتری از حکومت بگیرند کما این که تا اکنون آزادی ۵۰۰۰ نفر از زندانیان خود را به دست آورده اند، و میخواهند آنقدر فشار و خشونت را افزایش دهند تا اینکه به هر قیمتی، حکومت و مردم را وادار به قبول خواسته های آنان کنند؟
آنچه که به نظر میرسد، خشونت و کشتار مردم بی گناه از نظر دین اسلام کاملا حرام شمرده شده و طالبانی که ادعای امارت اسلامی و حکومت اسلامی را دارند نمی توانند از روی عقیده اسلامی دست به این جنایات بزنند، مگر آنکه برداشت آنان از اسلام چیز دیگری باشد.
اما در مورد اینکه طالبان خشونت و کشتار را به عنوان اهرم فشار استفاده میکنند، امری است که تا اکنون طالبان از آن نتیجه گرفته اند، و توانستند با این روش امتیازگیری کنند، لذا طبیعی به نظر میرسد که در ایام مذاکرات هم حتی این خشونت ها افزایش بیشتری پیدا کند، زیرا مفهوم مذاکرات بین الافغانی از دید دو طرف متفاوت است، طالبان به دنبال چیزی هستند، و حکومت به دنبال چیز دیگری است، طالبان به دنبال امتیازگیری و حتی تبدیل حکومت از جمهوریت به امارت اسلامی هستند، اما حکومت خواستار ادغام طالبان در بدنه حکومت فعلی با همین ساختار سیاسی است، لذا بعید به نظر میرسد با این همه تفاوتی که در افکار و اندیشه های دو طرف وجود دارد به این زودی به یک توافق جامع دست یافت، اما طالبان نمیخواهند از این موقعیت بدست آمده با دست خالی خارج شوند و تمام تلاش خود را میکنند تا از این نشست هم مانند نشست قبلی که در آن آزادی ۵۰۰۰ نفر از زندانیان خود را در قبال آزادی فقط ۱۰۰۰ نفر از زندانیان حکومت به دست آورد، امتیازات دیگری به دست آورد و قطعا از تمامی اهرم های فشار خود جهت کسب امتیاز استفاده میکند.
لذا باید توجه داشت که در امتیازدهی و کنار آمدن با طالبان رویکردی اتخاذ شود که طالبان احساس نکنند که اهرم فشار آنان که یکی از آن ها افزایش خشونت هاست پاسخ داده و میتوانند از طریق آن امتیاز گیری کنند.

پاسخ دادن

دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را وارد کنید