مصاحبه سید مسعود کاظمی با شبکه افغان تی وی در مورد صلح

0

طالبان بیش از چیزی که موجود بودند توانستند خود را بزرگنمایی کنند. این را هم به جامعه جهانی و افغانستان تحمیل کردند؛ این برای خود طالبان یک نقطه موفق بود .

مجری : بحثی را میخواهم از گفتگوهای صلح آغاز کنم، قرار است تا ۲ هفته دیگر  گفتگوهای بین الافغانی بین حکومت افغانستان و طالبان در چین آغاز شود فکر میکنید این گفتگوها میتواند تاثیرگذار باشد و در بُعد دیگر، تیمی که حکومت تعیین کرده اما اعلام نکرده، میتواند یک تیم همگانی از همه ی اقشار افغانستان باشد ؟

در موضوع اول واژه صلح به جای خود یک کلمه پاک،خوب و منزه است اما اگر بخواهیم حساب کنیم که صلح به چه بهایی و باچه شرایطی ایجاد و  پابرجا می شود، نیاز به تامل و تفکر دارد. میکانیزم صلح اینگونه است که ۲طرف منازعه با صحبت و گفت و گو به توافق میرسند و طبق قرار دادی رسمی منازعه ی میان آنها خاتمه پیدا میکند، اما مشکل اینجاست فعلا ما و شما باید بیاییم از درون افغانستان یک بررسی انجام دهیم که آیا حکومت فعلی، از مشروعیت کافی و عمومی برخوردار است یا خیر؟

ما بارها و بارها دیدیم که در نشست فعلی مسکو و قبل از آن، طالبان اعلام کردند که ما با دولت افغانستان به رهبری آقای غنی صلح نمیکنیم حتی مذاکره نیز نخواهیم کرد.

در پیش روی ما یک پروسه بسیار خوبی بود که میتوانستیم از آن بهترین استفاده را که بیشترین دستاورد به همراه داشته باشد را بدست بیاوریم، یعنی پروسه (انتخابات ریاست جمهوری) اما متاسفانه این انتخابات مانند انتخابات های قبل طوری برگزار شد که مشروعیت حکومت را در آینده زیر سوال می برد یعنی باز هم یک فرصت سوزی کلان که در این چند سال اخیر اتفاق افتاده بود دوباره تکرار شد که حتما برای کشور در آینده مشکل ایجاد خواهد کرد. اکنون اولین کاری که ما باید بکنیم این است که از درون خود و از درون کشور زمینه و بستری را فراهم سازیم که حکومت ما از یک مشروعیت کافی برخوردار باشد.

مجری :  شما فکر میکنید که فعلا پیرامون مشروعیت صحبت کنیم، آیا حکومت مشروعیت لازم را ندارد؟

خیر، حکومت از ابتدای حکومت وحدت ملی، حکومتی برپایه ی رای مردم نبود خب متاسفانه اتفاقانی که در سالهای قبل انتخابات گذشته افتاد، آقای غنی توسط غربی ها ( جان کری) انتخاب شد و یک طرف دیگر قضیه ریاست اجرائیه حکومت ، حکومتی نبود  که بر پایه آرای مردم بوده و مشروعیت داشته باشد و شما هم می بینید آرامش بعد از انتخابات در بین مردم و کشور بوجود نیامد یعنی زمانی که انتخاباتی اتفاق می افتد دولت عوض میشود تا چند ماه کشور دغدغه خاطر دارد تا ثبات پیدا کند. بعد از آن کشور به سمت آرامش می رود تا روال عادی و روال مدیرتی کشور. حکومت از انتخابات قبل به این طرف آرامشی برای مردم ایجاد نکرد. همان تشنج، همان اضطراب،همان اتفاقات مختلف و بحث هایی که نباید ایجاد میشد ایجاد شد و این بود که امروز ما و شما حکومت مشروع نداریم این یک موضوع، و اما موضوع دیگر حکومت هایی که در یک کشور میخواهند پابرجا باشند باید از چند ویژگی برخوردار باشند و بزرگترین ویژگی، حاکمیت بر تمامیت ارضی کشور است، یعنی برتمام کشور باید حاکمیت داشته باشد. پس حکومت ما و شما فاقد دو ویژگی یعنی برخورداری از مشروعیت آراء و حاکمیت بر تمامیت ارضی کشور میباشد و طالبان هم همین دو دلیل را مد نظر قرار داده و از مذاکره با حکومت ابا می ورزد.

مجری : حالا چه فکر می کنین، طالبان ظاهرا آماده به این شده که گفتگو داشته باشد تا ۲ هفته آینده با حکومت افغانستان و آیا این آمادی خود نمایانگر این نیست که حالا به نوعی می شود ما به گفتگوهای بین الافغانی دست پیدا کنیم و یک نتیجه مثبت داشته باشیم ؟

من فکر نمیکنم، ببینید طرح هفت ماده ای که آقای غنی نسبت به صلح آماده کرده اند اصلا این را نشان نمی دهد که حکومت افغانستان دنبال صلح باشد یعنی حکومت افغانستان چنان برنامه ریزی شده توسط آقای غنی و طرح ۷ ماده ای که از جمله این ماده ها مذاکره با سازمان ملل، مذاکره با غرب، مذاکره با کشورهای همسایه، مذاکره با پاکستان است که اینها همه زمان بر است امروز و هر روز و هرثانیه کشور ما به سمتی میرود که در آن خون ریخته میشود، مردم  از امنیت کافی برخوردار نیستند، ما اگر بخواهیم مذاکره ای بر مبنای صلح انجام دهیم و با سرعت بیشتر، خود نیازمند آسان سازی هستیم نه اینکه ما بیاییم طرحی را بریزیم که بسیار زمانبر است.

مجری : یعنی فکر میکنید طرح حکومت یک طرح کامل نیست که به سهل بتوانیم به نتیجه برسیم؟

قطع نیست، یعنی حکومت خودش یک طرحی ریخته که اراده ای به صلح نشان نمی دهد.

مجری : لطفا چند نمونه از مشکلات این طرح را یادآوری کنید، به نظر شما این طرح چه مشکلاتی دارد که ما نمیتوانیم  با وجود آن ها به سادگی به صلح برسیم؟

دو طرف مقابل در این موضوع اصلی است یکی طالبان است یکی دولت مشروع، در قدم اول طالبان خودشان هم چند دسته هستند آیا این ضمانت وجود دارد که بعد از صلح با طالبان گروه دیگری پدید نمی آید.

مجری : منظورتان گروه داعش است؟

بله درست است، داعش یا هر  گروه دیگر، این ضمانت وجود ندارد. بحث بعدی این هست که حکومت برای آسان سازی و سرعت بخشیدن اراده کافی ندارد

مجری : مثلا چه کاری باید میکرد که آسان سازی صورت میگرفت؟

بحثی که در حکومت ایجاد شده این است که اعتماد طرف های مقابل را جلب کند، حرکتی که آقای غنی انجام دادند (آزاد سازی سرکرده طالبان) این بحث فقط بحث انتخاباتی است و در راستای صلح نیست.

بخاطر اینکه یک تاییدیه از جامعه هایی داشه باشند، چندین تن از سران طالب را آزاد کردن بخاطر ۲ استاد دانشگاهی از غرب که در اینجا اسیر بودند. اما از ماقبل این شما ببینید رابطه تاریکی که جناب آقای غنی با طالبان داشته طوری برنامه ریزی شده بود که طالبان اینها را نمی پذیرد و دولت افغانستان اصرار به این داشت که مذاکره باید انجام شود، این حرفشان درست اما حکومت مشروع می تواند این ادعا را داشته باشد.

مجری : یعنی فکر می کنید این حکومت، مشروعیت را نداشت؟

من از اول خدمت شما گفتم که حکومت وحدت ملی که در رأس آن آقای غنی است از هیچ گونه مشروعیت کافی برخوردار نیست چه از دیدگاه جامعه جهانی چه از دیدگاه داخلی.

مجری : از وحدت طالبان  یادآوری کردید، گفتید طالبان ممکن است حالا یک پارچه نباشد و پس از اینکه یک عده از اینها به صلح بپیوندند، احتمال گروه دومی هم وجود دارد اما طالبان یادآوری کردند که آنها در آتش بس نشان دادند گروه واحدی هستند و حتی آنها ایستاده هستند به حرف خود و میگویند که گروهی واحد هستند و یک عده ای می خواهند آنها را متفرق نشان بدهند تا اینکه این پروسه موفق نشود؟

به طور مثال  کدام عده مشکلات افغانستان روی انفجار، انتحار و نا امنی، ربوده شدن افراد و کشته شدن افراد است تفاوت نمیکند که کجا به کدام پرچم باشد صلح اگر میخواهد در افغانستان ایجاد شود ریشه کن سازی چنین اتفاقاتی است. یعنی اگر بخواهیم یک پرچم سفید را برداریم و یک پرچم سیاه را جایگزین کنیم این چه معنی دارد.

مجری : حالا مثلا طالبان میگویند که آنها در آتش بس نشان دادند که گروهی واحد هستند و در بعد دیگه مثلا زمانی که آتش بس کردند حملاتی صورت نگرفت و فکر نمی کنید که اگر طالبان تحت همین پرچم بیایند به صلح و گفتگوهای صلح  موفق شود به نوعی اگر گروهی واحد باشند پس حاجت به جنگ نیست و گروه دومی که حالا رشد بکند؟

من به شما گفتم که بزرگترین شانس پیش روی افغانستان سوخت، من احساس میکنم و این نظر بنده است. آن هم شانس انتخابات ریاست جمهوری بود.اگر یک حکومت مشروع، یک حکومتی که از آرای مردم برخاسته باشد، حکومتی که حاکمیت ارضی داشته باشد، حکومتی که به تمامی احزاب و نهادها حاکم باشد، روی کار می آمد با طالبان مذاکره جدی صورت میگرفت ، خوب دست جامعه جهانی هم شریک می شد و این مشکل حل می شد. اما شما دیدید که خود همین دولت با سنگ اندازی یا تقلب یا با ایجاد فضای مسموم دوباره همان انتخابات قبل را تکرار کرد. این اعتراض هم از جامعه جهانی در حکومت بود و از مجموعه داخلی این یک بحث در مورد موضوع قبل، بحث  بعد اینکه شما گفتید که طالبان گفتند ما در بحث آتش بس نشان دادیم گروهی واحد هستیم، چنین چیزی نیست در همان زمان که آتش بس اعلام کرده بود ما کشته دادیم، انتحار و انفجار  دیدیم،

مجری: اما شاهد این بودیم که اکثر نقاط افغانستان آرام بوده و به نوعی میتوان گفت یک وحدتی وجود داشته؟

من فکر نمیکنم چنین چیزی وجود داشته باشد، شما ببینید متاسفانه از ناامنی مرزها و از عدم امنیت کافی در مرزهای ما و شما میشود اطلاق کرد به این که طالبان تنها گروه واحدی در افغانستان حساب نمی شوند که کشور را سمت ناامنی برده است اگر خواست به این است که ما آنها را در گروه واحد بدانیم خوب پس جنجال میان رد و تایید داعش، طالب و حقانی و گروهای دیگر چی است، ما اگر بخواهیم طالب را گروه واحد در افغانستان حساب بکنیم چطور زمانی که ما بارها و بارها آمدیم بحث کردیم که شما اگر از اول مایل به صلح هستید بیاین زمینه ای برای صلح ایجاد کنید زمینه اولش آتش بس موقت بود بارها و بارها این مطرح شد و بارها و بارها از طرف طالب رد شد.

حالا علت چی بود که طالبان آتش بس را نپذیرفت؟

خب آنها بحث شان این است که طالب دو موضوع مطرح کرد در همان زمان، یکی وجود نیروهای خارجی در افغانستان و بحث دیگر امارت اسلامی که این آوردن رژیم طالبانی در افغانستان است نه صلح، اما سخنگوی طالبان پس از آن یاد آوری کرد، آنها به دنبال امارت اسلامی نیستند و امارت یا جمهوریت زمانی تعیین میشود که آنها در گفتگوهای بین الافغانی با حکومت یا مردم افغانستان باشند؟

خوب من همین را به شما می گویم وقتی یک حکومت مشروع نداشته باشیم چرا مذاکرات در بیرون افغانستان صورت بگیرد، در همه کشورهای جهان شما می بینید مذاکرات اساسی و اصلی را دولت مرکزی انجام می دهد نه احزاب و نه گروهای دیگر و نه ائتلاف دیگر بلکه حکومت مشروع که در راس آن رئیس جمهور است این کار را انجام می دهد.

اما مشکل در کجاست؟ مشکل تنها در حکومت است و یا در احزاب دیگر که به نوعی حالا حکومت را ضربه می زنند و میروند که خودشان گفتگوهای مخصوص با طالبان داشته باشند به صورت جداگانه؟

کاظمی : خوب چرا زمینه چنین چیزی فراهم نشده در کشور، احزاب چنین صلاحیتی ندارند، که برای کشور تصمیم بگیرند، به غیر از پارلمان و ریاست جمهوری، وقتی در افغانستان یک حکومت حاکم و مقتدر وجود نداشته باشد چنین اتفاقاتی می افتد . اساسی ترین مشکل افغانستان به این است که از زمان حکومت های قبل به این طرف تقلب اولین مکانیزم بوده است . به هرکس از افراد یا احزاب می گویی که حکومت باید تصمیم بگیرد می گویند که به ما ربط ندارد ، این حکومت مشروعیت ندارد ؛ چرا؟ چون قرار دادی بوده است، بر مبنای تقلب صورت گرفته، این حکومت از ما و ملت افغانستان نمایندگی نمیکند .

مجری : حالا تلاشهای آقای خلیلزاد پس از توقف گفتگوهای صلح را چگونه می بینید و آیا واقعا آقای خلیلزاد در ماموریتی که داشته است تا کنون موفق بوده است ؟

کاظمی : بزرگترین ایراد افغانستان در همین جاست که متاسفانه ماهنوز یک کشور مستقل و سرپای خود ایستاده که خودش تصمیم بگیرد نیستیم، تا آخرین روز یک فرد از یک نظام و کشور دیگر می رود با طالبان مذاکره میکند و با آنها مذاکره میکند و قرارداد امضاء میکند؛ حکومت و مردم افغانستان از این موضوع خبر ندارند بعد می آیند به صورت مخفی با هر دو رهبر حکومت این ماجرا را درمیان میگذارند و بعد اجازه نشر هم نمی دهند. بعد از چند روز راس آن حکومت دیگری که از قبل آمده بود و این جریان صلح را پایه گذاری کرده بود دوباره آن را کنسل میکند. خوب در این میان افغانستان چه نقشی دارد ، چه سیاست هایی در پشت پرده وجود دارد . یک شخص و مجموعه های دیگر تصمیم میگیرند و خودشان هم اجرا و هم لغو می کنند .

مجری : حالا سیاست آقای خلیلزاد را مشخصا بگویید و تا حالا شده بخاطر صلح تا کنون مفید بوده باشد؟

کاظمی : خیر مفید نبوده، زمانی سیاسیت آقای خلیلزاد میتوانست مفید باشد که ایشان ابتدا از درون افغانستان مذاکرات را شروع کرده و افغانستان را منسجم می کرد و سپس مشترک با دولت افغانستان می رفتند با طالبان ، پاکستان و کشور های همسایه مذاکره می کردند ؛ اما آنها راه را برعکس شروع کردن .

مجری : آقای خلیلزاد حتی زمانی که گفتگوهای صلح در قطر ادامه داشت ، سفرهای مختلف به افغانستان داشتند و با سیاسیون هم دیدار داشتند اما اجتماعی تشکیل نشد، مشکل در کجا بود ؟

کاظمی : مشکل از این بود که آقای خلیلزاد از آخر کار را شروع کرده به اول . اینها خودشان اول به قطر می رفتند مذاکره می کردند و در جایی دیگر با کشور های دیگر مذاکره میکردند و افغانها را فقط در جریان می گذاشتند و میگفتند اتفاقی هست که افتاده و فلان چیز می شود آن هم سرپوت و پنهان . خوب ماهم اگر باشیم این گپ را قبول نمی کنیم.

مجری : آقای کاظمی سیاست طالبان را در ۱۰ ماه گذشته چگونه می بینید ؛ حالا دیپلماسی طالبان چقدر موفق بوده و چه تفاوتی با دیپلماسی حکومت افغانستان دارد ؟

کاظمی : نسبت به دیپلماسی طالبان می توان گفت طالبان بیش از چیزی که موجود بودند توانستند خود را بزرگنمایی کنند. این را هم به جامعه جهانی و افغانستان تحمیل کردند؛ این برای خود طالبان یک نقطه موفق بود .

مجری: چگونه تحمیل کردند؟

کاظمی : تعداد طالبان و مجموعه طالب به آن حدی نیست که بیایند برای سیاست های کلی افغانستان تصمیم بگیرند، آنها نمی توانند بیایند به ما تحمیل حکومت موقت بکنند یا هر چیز دیگری که شما میگویید. یعنی آنها آمدند صلح میکنند به صورتی که ما میاییم شرط میگذاریم به صلح شما و خود ، صلح میکنیم که این حکومت یا انتخابات ملغی شود و انتخابات از نو  تشکیل شود با حضور طالبان یا بحث خارج شدن نیروهای امنیتی خارجی یا بحث های دیگر که طالبان بیایند برای سیاست های ملی افغانستان تصمیم بگیرند .

مجری : اما چرا حالا آمریکایی ها میـگویند نصف خاک افغانستان در اختیار طالبان است و حتی در برگی که قرار بود توافق نامه در آن به امضاء برسد، طالبان را به حیث یک حکومت نشان می دهند و امارت اسلامی ذکر میشود . این خود نمایانگر از این نیست که به نوعی از دید خارجی ها و آمریکایی ها طالبان یک گروه قوی تر یا یک گروهی که میشود یک نظام نامیده شود هستند ؟

کاظمی : من خدمت شما همین را گفتم که عدم حضور یا وجود یک حکومت مقتدر و مستقل در درون افغانستان باعث این میشود که هر گروه کوچک و بزرگ بخواهد بزرگنمایی انجام دهد . در ولایات و ولسوایی ها ما عدم وجود یک برنامه دقیق برای گرفتن امنیت از سمت دولت و ریاست جمهوری باعث این میشود ولسوالی سقوط کند ، ولایات سقوط کنند و بعد از آن یک سرو و صدا بسیار کلان  در کشور و جامعه جهانی ایجاد میشود که طالب فلان ولسوالی را گرفت. بعد از آن در درون حکومت یک صحبتی انجام میشود ، حکومت تصمیم به این میگیرد که این ولایات سقوط کرده را آزاد کنند و طبعاً بعد ۳ یا ۴ روز آزاد می کنند. این بزرگنمایی ها باعث این شد که جامعه جهانی به این باور برسد که نصف خاک افغانستان در اختیار طالب باشد و یا نظام دیگر در درون نظام افغانستان وجود داشته باشد . طالبان یک سری حرکات چریکی انجام دادند و متاسفانه دولت افغانستان برای مقابله با آن حرکات تدبیر یا یک برنامه دقیق نداشت ، طالب موفق شد چه از لحاظ نظامی و چه از لحاظ دیپلماتیک به همین خاطر شد که طالبان خود را یک حکومت قوی نشان بدهد و حکومت مرکزی ما و شما را ضعیف جلوه دهد و همین بزرگنمایی ها باعث این شد که طالبان در کشور برای خود یک جای کلانتری در دولت ببینند .

مجری : حالا بیشتر از ۱۸ سال است که نیروی های خارجی در افغانستان حضور دارند و ما شاهد آن بودیم زمانی که برای اولین بار آمریکا بالای افغانستان یا بالای حکومت طالبان هجوم برد حالا نزدیک به ۹۵% خاک افغانستان را پاکسازی کرده اند، اما چه باعث شد پس از ۱۸ سال چیزی که خود آمریکایی ها می گویند یعنی نصف خاک افغانستان در اختیار طالبان است.

کاظمی : خوب افغانستان از لحاظ جغرافیایی بسیار اهمیت کلانی دارد و به عنوان قلب آسیا یاد میشود . نیرویی که در درون افغانستان است ، نیرویی متشکل از جوانان است که برعکس آن را دوستان تبلیغ میکنند . افغانستان ار لحاظ نیروی انسانی و جغرافیایی و هم  منابع داخلی خودش بسیار کلان و بسیار با اهمیت است . آمریکا میاید ظرف چند روز ۹۵% از خاک افغانستان را پاکسازی می کند و بعد از ۱۸ سال ۵۰% از این خاک از دستشان میرود.آیا به نظر شما این یک روال طبیعی است؟ آیا آمریکا ضعیف شده است؟! آیا برنامۀ تدوین شده ای برای افغانستان نداشته اند ؟! .

مجری : حالا علت چیست و آمریکا به دنبال کدام سیاست است و چرا در موجودیت آمریکا و کشورهای خارجی چنین اتفاقی می افتد؟

کاظمی : اراده ای برای پاک سازی کامل افغانستان وجود ندارد و همچنین از جامعه جهانی من این را واضح به شما میگویم، چرا؟ چون اگر افغانستان یک کشور آباد ، امن و با اقتصاد مستقل باشد از نظر شما حضور نیروهای آمریکایی و غربی در کشور ما چه معنایی دارد.امروز که ما یک امنیت نسبی داریم یا فی صدی بسیار کم ، همه مردم یا اکثریت آنها تقاضای ترک نیروهای خارجی از کشور دارند . اگر ما کشوری با امنیت بالای ۸۰% و با توانایهای بالای ۵۰% باشیم شما فکر میکنید که دیگر مردم افغانستان پذیزش نیروهای های خارجی را در افغانستان دارند.

مجری : پس یعنی شما فکر میکنید آنها به خاطر بقای خود در افغانستان به نوعی بازی دوگانه ای را انجام میدهند؟

کاظمی : بله هم برای بقای خود و هم وجود همسایه یی در خاک افغانستان وجود دارد که باعث این میشود که افغانستان یک کشور نا امن باشد و یک توجیه برای جامعه جهانی برای فشار بر این کشورها است .

مجری : آیا در ظرف ۵ سال چرا حکومت افغانستان و حتی اگر ۱۸ سال را یادآوری کنیم ، چرا حکومت افغانستان نتوانست یک دیپلماسی خوبی را استفاده کند در مقابل همسایه خود تا به نوعی پاکستان ، ایران و کشور های دیگر که طالبان را حمایت می کنند آنها را قناعت بدهند تا دیگر حمایت نکنند و به نوعی فعالیت امنیتی افغانستان بهتر شود؟

کاظمی : ما باید قبل از اینکه دیپلماسی خود را بالا می بردیم استقلالیت نظامی خود را بالا می بردیم. پتانسیل های نظامی خود را بالا می بردیم ، باید نیروهای امنیتی چه از ورزارت دفاع ، وزارت امنیت و وزارت داخله، باید به اندازه ای ما میتوانستیم اینها را پرورش دهیم تا نیاز به این نباشد رضایت فلان کشور را بگیریم .

مجری : یعنی فعلا فکر میکنید به اندازه درست پرورش داده نشده ؟

کاظمی : نه متاسفانه ؛ شما اگر مرزهای افغانستان را بگیرید هر آنچه اعم از انتحار و انفجار بسیار سخت است ، اما راه های ورود اگر بسته شود به مراتب می تواند کار بهتر انجام شود. سر حدات افغانستان امروز مورد تهاجم پاکستان و نیروهای تروریستی هم است و از یک امنیت کافی برخوردار نیست . خوب چطور ما میتوانیم با دیپلماسی این مشکل را حل کنیم .

مجری : فکر نمی کنید  اگر حکومت افغانستان به نوعی طالبان را قناعت می داد منافع مثلا طالبان یا پاکستان مخصوصا کشورهای همسایه به این است که اگر در افغانستان صلح باشد منافع آنها بیشتر تامین می شود و این را همه آنها بپذیرند بهتر نبود؟

کاظمی :

کشور های همسایه نسبت به افغانستان در تضاد هستند ، مثلا پاکستان هیچ وقت دنبال امنیت افغانستان نیست ، موضوعیت آب افغانستان و هم خط دیورند افغانستان است . هر آنچه که آقای غنی با آنها تفاهم کند این بحث را انجام نمی دهد . دوستی یا نزدیکی افغانستان با هند همیشه به ضرر پاکستان بوده و خیلی از بحث های دیگر. اگر افغانستان یک کشور آرام باشد ار لحاظ دیپلماسی جهانی پاکستان مورد ضعف قرار میگیرد .

مجری : حالا با این وضعیت مثلا شما یاد آوری کردین پاکستان مورد ضعف قرار میگیرد ، اگر افغانستان یک کشور متعهد و یک کشوری باشد که دستش بلند باشد ، چگونه پاکستان را مثلا در مورد موجودیت افغانستان قدرتمند، مورد ضعف قرار می دهد و جایگاه خود را از دست می دهد؟

کاظمی : هر دفعه ای که پاکستان در صحبت های بین المللی از یک موضع مورد ضعف قرار می گیرد آنها را تهدید می کند به فشار یا به لانه ی تروریستی کردن افغانستان . به باور بنده هر دفعه ای که پاکستان آمده در جهان که طرف مقابلش آمریکا است یک مقدار مورد ضعف گرفته و امریکا اینها را فشار داده بعد از آن پاکستان تهدید کرده اگر شما ما را مورد فشار قرار دهید ما افغانستان را از لحاظ نظامی ، امنیتی و از هر لحاظ دیگر ناآرام می سازیم و از این طریق پایگاه های شما و نیروی های امنیتی شما را مورد حمله قرار می دهیم ، پس همیشه پاکستان ، افغانستان را ابزاری قرار داده برای تقویت دیپلماسی خود در جامعه جهانی .

مجری : سپاس فراوان از شما سید مسعود کاظمی رئیس بنیاد شهید سید مصطفی کاظمی و معاون حزب اقتدار ملی .

پاسخ دادن

دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را وارد کنید