فقر و بیکاری، بحران فزاینده در افغانستان

0

صلیب سرخ در گزارشی جدید اعلام کرده است که ده‌ها هزار نفر در افغانستان شغل‌ خود را از دست داده و برای گذران زندگی با مشکل مواجه هستند. این نهاد هشدار داده که بدون حمایت بین‌المللی، وضعیت در افغانستان بدتر خواهد شد و جهان نباید این کشور را فراموش کند. چندی قبل جوزف بورل مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا گفته بود که افغانستان دیگر مورد توجه جهان نیست و این مساله را نگران کننده خوانده بود.
وضعیت موجود در افغانستان، مردم را با مشکلات عدیده‌ای مواجه ساخته است که متاسفانه بخش عمده ای از این مشکلات مربوط به داخل افغانستان و برخی دیگر از خارج کشور سرچشمه می گیرد. شیوه حکمرانی حاضر، فضایی را ایجاد نموده است که رکود و عقب گرد در بخش‌های مختلف توسعه یافته و در نتیجه مردم، روز به روز ضعیف تر گشته و توان تامین مایحتاج خود را نداشته باشند.
متاسفانه اقتصاد مردم، شدیدا با چالش مواجه گشته و نا امنی اقتصادی در کنار نا امنی جانی، یاس و نا امیدی را به بار آورده است. اداره طالبان به تنهایی توان پشت سر گذاشتن مشکلات را نداشته و برخی سیاست های آنان باعث شده است که سایر کشور ها نیز رغبتی به سرمایه گذاری و مشارکت در توسعه اقتصادی افغانستان نداشته باشند.
با گذشت بیش از یک سال از عمر حکومت طالبان هنوز مشخص نیست که آنان چه برنامه‌ای برای اداره کشور در نظر دارند و همین تردید در سیاست‌ها، کشور را با آسیب های جدی درگیر نموده است. سازمان‌های بین‌المللی و نهاد های حقوق بشری نیز طالبان را متهم به نقض حقوق بشر و عدم تامین آزادی نموده و متذکر شده‌اند، تا زمانیکه طالبان آزادی‌های مدنی و تشکیل دولت فراگیر را در دستور کار قرار ندهند اقدامی در جهت به رسمیت شناختن آنان صورت نخواهد گرفت. و این عدم به رسمت شناختن حکومت برابر است با بی ثباتی و عدم شکل گیری اقتصاد قوی و کارآمد.
جامعه افغانستان در در طول سالیان متمادی ضربه های جانی و مالی فراوانی را متحمل شده‌اند و در شرایط کنونی دیگر توانی برای دست و پنجه نرم نمودن با فقر و بیکاری را ندارند. در نتیجه حکومت، مسئول ایجاد بسترهای فعالیت اقتصادی در کشور می باشد تا مردم بتوانند نیازهای حداقلی خود را تامین نمایند و در ادامه کشوری با اقتصاد پویا و کارآمد شکل دهند. اگر شرایط کنونی ادامه یابد مردم قادر نخواهند بود که زندگی خود را مدیریت نمایند بنابراین یا مجبور می‌شوند که تصمیم به مهاجرت بگیرند یا در سخت‌ترین حالت که حیات آنان را تهدید می کند، زندگی نمایند. طالبان هم باید در سیاست ‌های خود تجدید نظر نمایند زیرا بدون تعامل با جهان و به خصوص کشورهای منطقه و همسایه نمی توانند از عهده اداره کشور برآیند، در نتیجه نا رضایتی و عدم حسن نیت مردم را در بر خواهد داشت.

پاسخ دادن

دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را وارد کنید