نقشِ هند در پروسه صلح افغان‌ها!

0
هند و طالبان

منبع: نیو دهلی تایمز
نویسنده: دکتر انکیت سریویفستاوا | ۱ جون ۲۰۲۰|
برگردان: صبور بیات
_
جامعه بین‌المللی از امضای توافق‌نامه سیاسی میانِ اشرف غنی رئیس‌جمهور افغانستان و داکتر عبدالله عبدالله استقبال کرده است. خوشبختانه، تلاش توافق‌نامه بن‌بست سیاسی را خاتمه می‌دهد.

موانع اصلی با توجه به سایر موانع نیز طبقه‌بندی شده است؛ تأثیرات صحی و اقتصادی ویرویس کرونا یا COVID-19 ، تجدید درگیری‌های قومی-قبیلویی، فساد و افزایش خشونت. حمله‌ی اخیر تروریستان به بخش زایمان در کابل که باعث کشته شدن ۲۴ غیرنظامی‌، پرستار‌، مادر و نوزادا شد وحشتناک بود. دولت افغانستان فورا اقدامات تلافی‌جویانه ارتش افغانستان را برعلیه طالبان را از سر گرفت و طالبان مسوولیت حمله‌ی متذکره را به عهده نگرفتند.

کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان، اشرف غنی را برنده‌ی انتخابات سپتامبر ۲۰۱۹ اعلام کرد، عبدالله نتیجه برآمده و اعلام شده از سوی کمیسیون مستقل انتخابات را تقلبی خواند و آن را نپذیرفت. آقایان غنی و عبدالله هر دو روز پس از توافق‌نامه صلح دو کشور و طالبان دوحه، مراسم تحلیف جداگانه برگزار کردند. هرچند دولت غنی مشروعیت دارد و به رسمیت شناخته شده بین‌المللی است اما نتوانست مذاکرات میان افغان‌ها را آغاز کند.

در توافقنامه‌ای غنی و عبدالله، عبدالله صلاحیت اجرائی ندارد. سند مشروعیت دولتی رسمی ندارد اما می‌تواند نیمی از کابینه را برای حفظ نفوذ سیاسی منصوب کند. منصوبان او “داکتر عبدالله” می‌توانند مشروعیت و تصمیم‌گیری‌های غنی در زمینه دفاع و سیاست خارجی را به چالش بکشند. عبدالله به عنوان رئیس شورای عالی مصالحه ملی، مذاکرات صلح با طالبان را رهبری می‌نماید. با توجه به معامله و برخورد مستقیم امریکا با طالبان، غنی در مذاکرات صلح هیچ نقشی ندارد. بنابراین، عبدالله خود را به عنوان معمار جدید آینده افغانستان قرار می‌دهد/می‌گیرد و با داشتن کنترل بیشتر بر تصمیمات کلیدی و امتیازات سیاسی که موجب تضعیف اقتدار غنی می‌شود. تجربه‌ی عبدالله در میانجیگری با رهبران قومی و کارگزاران قدرت، نقش وی را به عنوان مذاکره کننده اصلی افغانستان برای شروع مجدد روند صلح تسهیل می‌کند. البته، امتیازات سیاسی که باید با هزینه حقوق شهروندی به طالبان اعطا شود، در نهایت قدرت میراثی عبدالله را تضعیف می‌کند.

متأسفانه افغان‌ها در پیوند به سوابق سیاسی غنی و عبدالله اختلاف نظر دارند. همین‌طور بسته‌ی آینده‌ی وضعیت سیاسی افغانستان و امتیازاتی که باید به طالبان داده شود متفاوت است. تعهدات آقایان غنی و عبدالله می‌تواند موانع را از سد راه دور نماید و افغانستان را به سمت ثبات و امن بکشاند. توافق مشابهی در دولت قبلی به ناکامی مواجه گردید. افغانستان یک دادگاه بسیار دشوار و روند صلح بسیار پیچیده و طولانی است. خشونت و جنگ ممکن است به تأخیر بی‌افتد. طالبان برای تقویت قدرت و مشروعیت مذاکره از خشونت استفاده می‌کنند. افغانستان در جبهه‌های سیاسی‌، شخصی‌، مالی‌، قومی-قبیلویی، خانوادگی و شخصیت‌ها به گروگان است.

در جریان توافق دوحه، پاکستان احساس پاکدستی کرد لذا نقش هند در روند صلح افغانستان را پاک نمی‌کند. اخیرا ایالات متحده اظهار داشته است كه هند باید نقشی در صلح افغانستان داشته باشد، دهلی نو با احتیاط به آن واکنش نشان داده است و هنوز تصمیم نگرفته است كه مستقیم با طالبان وارد تعامل شود. پاکستان از این پیشنهاد امریکایی ناراحت شد. سخنگوی وزارت امور خارجه پاکستان، عایشه فاروقی در برابر درخواست امریکا برای همکاری و نقش دهلی نو در روند صلح افغانستان واکنش نشان داده است. او هند را تخریب کننده روند صلح عنوان کرده و نوشته است ” مواظب شرِ تخریب کنندگان که علیه روند صلح کار می‌کنند باشید”. او در پاسخ به نقش احتمالی هند در روند صلح افغانستان گفته است و به جامعه جهانی یادآوری کرده است ” مواظب نقش و ماشین‌های تخریب‌کننده “هند” باشند که علیه برقراری صلح پایدار در افغانستان کار می‌نمایند.” افغانستان‌، پاکستان و جهان می‌دانند تخریب کننده یا اسپویلر کیست و چه کسی در کشمیر نقش‌های مضاعف ایفا می‌کند. اخبار و تبلیغات جعلی آن در معرض دید است. پاکستان صلح را در نقش هند خراب می‌کند. پاکستان هوشیارانه بازی می‌کند اما دنیا احمق نیست. پاکستان با بودجه چین توسط مهندسان چینی در منطقه مستعد زلزله در حال ساخت سد دیامر-بشاعه در کشمیر اشغالی پاکستان است. هند نسبت به ساخت و ساز اعتراض کرده است زیرا این سرزمین متعلق به هند است. این همچنین بر پیمان IWT یعنی پیمان آبی هندس تأثیر می‌گذارد. وزارت امور خارجه هند مدام اعتراضات و نگرانی‌های خود را با پاکستان و چین در مورد همه این پروژه‌ها اعلام کرده است.

با هزینه ۱۴ میلیارد دالر هزینه‌ای به سود پاکستان خواهد داشت. پاکستان با وام‌های گسترده و بمب زیست محیطی باقی خواهد ماند. ساخت و ساز در منطقه فعال لرزه‌ای باعث از بین رفتن قطعی آن برای پاکستان خواهد شد. به عنوان یک موضوع استراتژیک، هند باید اطمینان حاصل کند که هرگز نباید سد دیامر-بشاء ساخته شود.

افغانستان کشوری مستقل است که بدون تصمیم‌گیری به پاکستان باید تصمیمات خود را بگیرد. این کشور می‌داند که دشمنان واقعی آن چه کسانی هستند. هر افغان می‌داند که چه کسی واقعی است و چه کسی به آنها کمک می‌کند. پاکستان هرگز به عنوان همسایه نقش سازنده‌ای نداشته است.

هیچ کمک مالی، سرمایه‌گذاری توسعه‌ای در افغانستان و هیچ پولی برای عرضه وجود ندارد. پاکستان فقط می‌خواهد ایدئولوژی‌ها و نفوذ اسلامی را برای مجاهدین استراتژیک خود گسترش دهد. پاکستان بزرگترین تخریب کننده در روند صلح طالبان “امارت اسلامی” افغانستان است.

پاسخ دادن

دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را وارد کنید