کرونا را از جدیت خارج نکنیم؛

0

افغانستان با ورود کرونا با شعار “کرونا را جدی بگیرید” و” در خانه بمانید” شروع شد.

این شعارها تبدیل شدند به کرونا را “جدی می‌گیریم و در خانه می‌مانیم” چهره بدل کرد. شعار اول امر و دستور بود. جدی بگیرید! و در خانه بمانید! بدترها عام شد، در خانه می‌مانیم و جدی می‌گیریم. قرنطین با توجه عدم آگاهی مردم در نخست قوی و جدی آغاز شد این روزها کم کم کابل به طرف عادی شدن در حرکت است. خطر گم و کم نشده است. آمار هر روز رو به افزایش است.
چه چیزی شهر را از جدیت قرنطین و ویروس کرونا خارج می‌کند. هرچه که در طول این مدت از سوی برخی‌ها صورت گرفته است بلاهت بوده است. این بلاهت کمک کرده است به عادی‌سازی و معمولی شدن قرنطین شهرها بخصوص شهر کابل. اگر نمازهای جماعت و دسته‌جمعی در هرات برگزار کرده‌اند و یا گروهی به تفریح و میله رفتند نقشی در خارج شدن از جدیت دارند. هر کسی که این کار را انجام می‌دهند چه مدعی دینداری یک مولوی در مسجد و چه هم یک سکولار در خارج از مسجد. اگر روزنامه‌‌ها و نویسندگان از سفیدنمایی می‌نویسند یا اگر حکومتی‌ها می‌خواهند برای نشان دادن مدیریت عادی‌سازی کنند به خارج شدن از جدیت کرونا و قرنطین شهرها نقش برجسته دارند. اگر هر گروه و جماعتی به هر دلیلی از این بلاهت دفاع و پشتیبانی می‌کند در فاجعه‌ی که اتفاق می‌افتد که خدا نکند دست دارند.

ویدئو‌ها و عکس‌ها که در گردهمایی‌ها و مسابقات پهلوانی و بزکشی و یا تفریح‌ها در شبکه‌های اجتماعی نشر می‌شوند و شده‌اند همان ویدئو‌ها و عکس‌ها که مورد نفرین و خشم مردم قرار گرفته‌اند در خارج شدن از جدنیت نقش برجسته دارند/داشته‌اند. طرفداران حکومت با این‌که کمک رسانی به مردم فقیر را به نمایش بگذارند و بار سنگینی مسوولیت را از شانه‌های دولت کم کنند خواسته و سازماندهی شده در عادی سازی سهم دارند. وقتی که خطر رفع نشده است و آمار ابتلا هر روز افزایش پیدا می‌کنند ترفند سازی خطرآفرین و تکادهنده است. خیلی از منتقدان دولت زیر نام فعالیت مدنی و مبارزه با پخش مطالب در عادی‌سازی و بی‌تفاوتی نقش دارند‌. وقتی می‌گوئیم هیچ امکاناتی وجود ندارد، دولت درست عمل نمی‌کنند مردم با شنیدن این قصه جدیت کرونا را از وجود خودشان کم می‌کنند. البته که امکانات کم داریم و حکومت مشکلاتی خودش را دارد اما سیاهی مطلق و نشان دادن چهره‌ی کاملا بی‌مسئولیت از حکومت و وزارت صحت عامه بی‌انصافی است.

خیلی از شهروندان لج‌بازی می‌کنند. لج‌بازی آنان بازی کردن به جان خانواده‌های خودشان و جامعه است. ممکن یک مرد لجوج توانِ فزیکی بیشتر داشته باشد، مقابله هم بتواند و بعد بگوید کرونایی وجود ندارد. این کار اسم‌اش بلاهت و لج‌بازی است. بازی کردن با سلامت جامعه است، دفاع از آن هم تحت هیچ شرایطی پذیرفتنی نیست. این کار خیلی تکاندهنده است که ما لج می‌کنیم و خودمان را قهرمان جلوه می‌دهیم هیچ کاری خاصی نکرده‌ایم تنها بی‌شعوری و بی‌تفاوتی خودمان را دیگران به نمایش گذاشته‌ایم و می‌گذاریم. حکومت ضعیف است و حتی اگر با نظام مشکل داریم و دستورات قرنطین را به رسمیت نمی‌شناسیم و نمی‌پسندیم، دشمن سلامت خودمان و اطرافیان‌مان نباشیم. دست از این لج‌بازی و مقاومت مقابل هر تصمیم دولتی برداریم. شریک قتل عزیزان‌مان نشویم، شرایط فعلی نه وقت تفریح و خریداری دسته‌جمعی است، نه رقص و دورهمی و خرید و دید و بازدید برای عید رمضان.

کمیته‌ها و دستگاه‌های حکومت که در این راستا کار می‌کنند خارج شدن از جدیت قرنطین را تهدید جدی بپندارد. در شیوه‌ی قرنطین و تجربه‌های کشورها و افغانستان تجدید نظر کنند. هیچ کاری اگر نمی‌توانند اقدمات سخت‌گیرانه را پیش گیرند تا اوضاع بهبود پیدا کند. فقر و نبود امکانات از چالش‌های جدی‌ست اما اگر یکبار قرنطین رفت به عادی شدن و خطر سفید سازی شد در آن صورت هیچ‌کس توان کنترول و مدیریت نخواهند داشت. دوباره مثلِ آغاز قرنطین چند روز دیگر جدی باشیم و جدی بگیریم.

پاسخ دادن

دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را وارد کنید