شایسته سالاری؛ حقیقت یا شعار!؟

0

قرن ۲۱ را عصر تکنولوژی می نامند! در این دوره، علم و فناوری به سرعت در حال پیشرفت و اوج گیری است، در عصری که شکاف هسته صورت می گیرد، ربات کارگر جانشین نیرو انسانی شده و فرستادن ماهواره‌ها به خارج از جَو زمین مسئله عادی برای علم امروز شده است و همچنین فاصله‌ها میان نژاد‌های مختلف بشر به واسطه شبکه‌های اجتماعی کم شده است در حالی که در گذشته‌ی نه چندان دور برقراری ارتباط با فردی در خارج مرزهای کشور بسیار سخت بود، بشر همه این‌ها را مدیون تلاش‌‌های دانشمندان و فعالان در این زمینه ها است، کسانی که سال‌های عمر خود را صرف تحقیق و پژوهش در زمینه های مختلف علمی برای دستیابی به علوم روز کردند تا از این طریق سهمی برای آسان کردن کارها برای انسان‌ها داشته باشند، دانشمندان و پژوهش‌گران خود نیز مدیون درس و کتاب هستند و از طریق تحصیل در مکتب و دانشگاه‌ها به مدارج بالای علمی دست یافته‌اند. تحصیل به تنهایی کافی نیست و حمایت همه جانبه از افراد محصل لازم است تا شخص توان این را داشته باشد که دانسته‌های خود را به مرحله اجرا برساند.
در کشورهای مختلف دنیا از جمله کشورهای اروپایی و آمریکایی به دانش‌ آموزان و دانشجویان توجه زیادی صورت می گیرد و سرمایه گذاری بسیار در زمینه تحصیل آن‌ها انجام می شود. زیرا آینده هر کشوری به دستان جوانان آن کشور است. در کشورهای جهان اولی یک شخص پس از اتمام دوره‌ی تحصیل در فاصله بسیار کمی وارد بازار کار در زمینه تخصص خود می شود زیرا در پایان دوره تحصیل بلافاصله پیشنهاد‌های مختلف کاری برای فارغ تحصیلان داده می شود تا ثمره تلاش‌های خویش را درک کند.

افغانستان کشوری که بیش از هر کشور دیگر نیازمند نیروی متخصص و تحصیل کرده برای ساخت کشور، از بین بردن فقر و رسیدن به رفاه و آسایش جامعه است.
این‌ها میسّر نمی شود مگر آنکه به نیروی جوان و تحصیل کرده بها داده شود؛ اما چیزی که شاهد آن هستیم بسیار دور از مسائلی است که ما تصور می‌کنیم زیرا در کشور ما افغانستان به جوانان تحصیل کرده به دید یک معضل نگاه می شود این درحالی است که در کشورهای دیگر دنیا جوانان را ابزاری برای ساخت آینده خویش می بیننند و در پرورش و تربیت آن‌ها از هیچ تلاشی دریغ نمی کنند.
بیش از ۸۸ سال از ساخت اولین دانشگاه در افغانستان می گذرد؛ دانشگاه کابل در سال ۱۹۳۲ افتتاح گردید و از آن سال تا امروز صدها هزار نفر از این دانشگاه فارغ گردیده‌اند این دانشگاه معتبرتربن دانشگاه افغانستان است به نظر شما چه تعداد از فارغ تحصیلان این دانشگاه پس از خروج از دانشگاه وارد کار مورد نظر خود می شوند.
نباید افرادی که ۱۶ سال تحصیل کرده و مدرک لیسانس دارند و یا با ۱۸ سال تحصیل و داشتن مدرک ماستری بیکار باشند. اکثر فارغ تحصیلان در کشور افغانستان پس پایان دوره تحصیلی یا بیکار هستند و یا به شغل‌های غیر، نظیر: فروشنده‌گی، خیاطی، کفاشی و… رو می آوردند و یا از مرزهای کشور خارج می شوند و به کشورهای دیگر پناهنده می شوند. این بسیار دردآور است که جوانان، درون کشور پرورش یابند و به بلوغ فکری و جسمی برسند اما ثمره آن را کشورهای دیگر ببینند. جوانانی که از کشور خارج می شوند قلباً دوست ندارند که در خدمت بیگانه‌ها باشند اما شرایطی برای خدمت در کشور خود نمی بینند ‌و به دیگر کشورها پناه می برند تا شاید برای استعداد و توانایی‌هایشان در کشورهای خارجی ارزشی قائل شوند.
قابل ذکر است که ریشه این مشکلات در عدم مدیریت صحیح دولت افغانستان است زیرا با عدم اتخاذ سیاست های صحیح و عدم به وجود آوردن صلحی پایدار، باعث ایجاد ناامنی بیشتر و قرار گرفتن مردم در بحران اقتصادی و معیشتی شده است که این به خودی خود باعث می شود به مسئله اشتغال جوانان کمتر پرداخته شود.
دولت جمهوری اسلامی افغانستان باید جوانان گرایی و شایسته سالاری را نهادینه کند و از واسطه گرایی و اشتغال افراد ناکارآمد برائت بجوید و به اصطلاح دیگر افغانستان نیازمند یک حجامت در بدنه حکومت است، با ادامه این روند و عدم استفاده از جوانان لایق در زمینه‌‌های: علمی،سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی این حکومت محکوم به فنا و نابودی است!

پاسخ دادن

دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را وارد کنید