مذاکرات بدون نتیجه، مردم در میان آتش و خون

0

پس از بن بست چند ماهه در روند مذاکرات صلح افغانستان در قطر، دو طرف تصمیم گرفتند برای تسریع و تسهیل روند مذاکرات، هیئت های بلند پایه خود را به قطر اعزام نمایند.

در پی این تصمیم نمایندگان جمهوریت به ریاست عبدالله عبدالله در قالب هیئتی متشکل از افراد سرشناس و برخی از رهبران جهادی و سیاسی در کنار تعدادی از نمایندگان حکومت و اعضای تیم مذاکره کننده، راهی دوحه شدند.

همچنین در طرف مقابل نیز هیئتی متشکل از سران طالبان به ریاست ملاعبدالغنی برادر به پای میز مذاکره حاضر شدند.

مذاکرات میان دو طرف در پشت درهای بسته ادامه یافت و در نهایت بعد از گذشت دو روز، با انتشار یک بیانیه مشترک به کار خود خاتمه داد، بیانیه ای که در آن از موارد مهمی همچون آتش بس سخنی به میان نیامده و صرفا بر نکاتی که صرفا جنبه تعارفات سیاسی دارند اکتفا شده است.

به عنوان نمونه در بخشی از این بیانیه آمده است که دو طرف توافق کرده‌اند که مذاکرات تسریع شود تا از این طریق برای بیرون رفت از وضعیت کنونی افغانستان هرچه زودتر راه حل دایمی پیدا شود.

هم‌چنین دو طرف تعهد کردند که تا رسیدن به توافق عادلانه و پایدار به سطح عالی‌رتبه در مذاکرات دخیل باشند و برای رسیدن به این هدف در آینده به چنین نشست‌ها ادامه دهند.

رهبران دو طرف به هیات‌های مذاکره‌کننده دستور داده‌اند که مذاکرات را سرعت ببخشند.

در اعلامیه مشترک گفته شده است که دو طرف نیاز دست‌یابی به یک توافق  را که پاسخ‌گوی منافع و خواست‌های همه زنان و مردان افغانستان در روشنایی اصول اسلامی باشد، درک می‌کنند.

همچنین در بخش دیگری از اعلامیه بر توافق دو طرف بر امنیت و حفاظت از زیربناهای ملکی تاکید شده و دو طرف متعهد شده اند تا به غیر نظامیان آسیبی وارد نشود.

نقطه اوج ناکارآمدی نشست دوحه بر مبنای این اعلامیه در جایی خود را نشان می دهد که طرفین در مورد مسئله شیوع ویروس کویید ۱۹ و موضوع واکسیناسیون با یکدیگر توافق کرده اند و اعلام داشته اند که با توجه به گسترش چشم‌گیر ویروس همه‌گیر کووید-۱۹ در سراسر کشور، تمام اقدامات مناسب را برای امنیت پرسونل واکسیناسیون انجام خواهند داد و نیز از حمل و نقل آکسیجن و سایر مواد ضروری به شکل شفاف برای تداوی مردم بیماران کرونایی اطمینان حاصل خواهند کرد.

این در حالی است که موضوعاتی همچون ویروس کرونا و مقابله با آن و تامین امنیت پرسنل درمانیدر عین حالی که از بدیهیات و ضروریات یک جامعه است، فرع بر آتش بس کلی می باشد ،یعنی اگر آتش بس اعلام شود و طرفین بر آتش بس توافق کنند، نه تنها پرسنل بهداشتی بلکه امنیت تمام مردم تامین خواهد شد.

اما با این وجود متاسفانه در مورد موضوعات مهم و اساسی از قبیل آتش بس و پایان دادن به خشونت ها در این اعلامیه چیزی ذکر نشده است، در حالی که پیش از این گفته شده بود که آتش‌بس یکی از اجندهای اصلی این مذاکرات است.

به هر حال این مذاکره چند روزه بدون نتیجه عملی و مطلوب به نفع مردم افغانستان پایان یافت و همانطور که رؤسای هیئت از جانب هر دو طرف در سخنان خود تاکید داشتند که بازنده اصلی و آسیب دیدگان حقیقی از این جنگ، مردم هستند، در عمل هم ثابت شد که باز هم مردم از میدان دیپلماسی بی بهره ماندند و باید کما فی السابق در میان آتش و خون منتظر تحولات پیش رو باشند.

پاسخ دادن

دیدگاه خود را وارد کنید
لطفا نام خود را وارد کنید